Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Bergeret gebouw, 24 rue Lionnois in Nancy, werd in 1901 in opdracht van Albert Bergeret, drukker en oprichter van de East Artistic Printing. De architect Lucien Weissenburger bedacht eerst de plannen van de fabriek (1901-1902), toen die van het aangrenzende huis in 1903. De decoratiewerken, toevertrouwd aan uitzonderlijke ambachtslieden zoals Louis Majorelle (ferroneries, open haard van de woonkamer) of Eugene Vallin (kastbouw, plafonds), werden voltooid in 1905. Het gebouw illustreert de alliantie tussen industrie en kunst, die kenmerkend is voor de École de Nancy, met glazen ramen getekend door Jacques Gruber en Joseph Janin, en een fresco van Victor Prouvé (nu verdwenen).

Het huis, geclassificeerd als Historic Monument in 1996, onderging grote transformaties na 1936, de datum van de sluiting van de drukkerij. Door de staat in 1946 overgenomen, verloor het ensemble een deel van zijn oorspronkelijke inrichting: vernietiging van de Vallin schoorstenen, verdwijning van glazen ramen (inclusief de Rozen en Gulls ramen in de lobby) en onderdrukking van het terras op de eerste verdieping. De restauraties van de jaren negentig hebben deels de begane grond herontdekt, maar veel elementen (zoals het Prouvé canvas of de oorspronkelijke poort) blijven verloren of verplaatst.

Albert Bergeret (1859-1932), de hoofdaannemer, belichaamde de ondernemingsgeest van de periode. Zijn project brengt de belangrijkste figuren van Art Nouveau lokaal samen: Weissenburger voor architectuur, Majorelle en Vallin voor meubels en ijzerwerk, Gruber en Janin voor glas-in-lood. Deze samenwerkingen weerspiegelen het verlangen om een coherente set te creëren, waar elk detail ..van glazen bakstenen van de wintertuin tot gesneden schoorstenen .. een innovatieve esthetiek dient. Het gebouw is dus getuige van Nancy's gouden tijdperk als hoofdstad van de decoratieve kunsten.

De gebruikte techniek, zoals holle glazen bakstenen voor de wintertuin, onthult een zoektocht naar moderniteit. Lokale ambachtslieden, vaak opgeleid aan de École de Nancy, experimenteren met nieuwe materialen en vormen. Na de nationalisatie heeft het gebouw administratieve toepassingen, die zijn integriteit aantasten. Vandaag de dag blijft het een symbool van het industriële en artistieke erfgoed van Lotharingen, ondanks de verliezen in de twintigste eeuw.

Externe links